Dziewięćset kilometrów do szóstego piętra

Paweł

Na peron Dworca Głównego w Lublinie podjechał pociąg do Warszawy Centralnej. Piskliwy dźwięk hamulców wyrwał mnie z zadumy. Wrzuciłem nieco sfatygowany plecak na półkę nad siedzeniem i zająłem miejsce przy oknie.

Byłem w połowie podróży, a im bliżej stolicy się znajdowałem, tym większy przepełniał mnie niepokój. To była dziwna, męcząca mieszanka uczuć. Z jednej strony ekscytacja i czysta, niemal chłopięca radość na spotkanie z Olą – moją Oleńką, z którą wreszcie miałem spędzić czas sam na sam, bez cieni przeszłości i czujnego wzroku całej wsi. Z drugiej zaś… niedowierzanie i niepewność, czy ktoś taki jak ja naprawdę pasuje do jej świata.

W Różance wszystko wydawało się prostsze. Chociaż patrząc na historię naszych rodzin, wiedziałem, że to określenie nijak tu nie pasowało, to na wsi przynajmniej miałem świadomość tego, kim jestem. Znałem każdy kąt, zapach rozgrzanego silnika motocyklowego, szum Bugu i woń ziemi po deszczu. A teraz? U celu dzisiejszej podróży czekał wielkomiejski świat – z mediami społecznościowymi, studiami Oli, pełen ogromnych wieżowców i ludzi, dla których życiowym horyzontem są modne kawiarnie.

Tych kilka miesięcy od jej wyjazdu pod koniec sierpnia, bez żadnego kontaktu, było dla mnie udręką. Tęskniłem za nią straszliwie. Potem przyszły święta, jej wyznanie, że wybrała mnie i wspomnienie tamtych gorących pocałunków, który wciąż czułem na ustach.

Ale to wszystko wydarzyło się na prowincji. W miejscu odciętym od świata, gdzie nie trzeba martwić się markowym ubraniem, brakiem dyplomu czy statusem społecznym. Przejrzałem się w szybie pociągu, poprawiając kołnierz lekko wycierającej się na łokciach kurtki. Czy uczucie zrodzone na wiejskiej drodze ma jakąkolwiek szansę przetrwać w betonowej dżungli?

Pociąg zwolnił i z głośnym sykiem zatrzymał się na podziemnym peronie. Zarzuciłem plecak na ramiona i z ciężkim sercem ruszyłem do wyjścia.

Kiedy wysiadłem, natychmiast przytłoczyła mnie obca atmosfera tego miejsca. Stanąłem pośrodku peronu, a bezosobowa rzeka ludzi wpatrzonych w ekrany smartfonów opływała mnie z obu stron. Byłem dla nich niewidzialny albo po prostu z zupełnie innego świata.

I wtedy ją zauważyłem. Machała do mnie energicznie z drugiego końca peronu. Gdy nasz wzrok się spotkał, ruszyła w moją stronę biegiem, z najpiękniejszym uśmiechem, jaki w życiu widziałem.

Wszystko nagle przestało mieć znaczenie. Pędzący tłum, gwar dworca i duszne powietrze – nic się nie liczyło. Widziałem tylko jej radosne, błyszczące oczy. Zrzuciłem plecak na betonową posadzkę, by nic nie krępowało mi ruchów, a Ola – swoim zwyczajem – z impetem wpadła w moje ramiona.

Objąłem ją mocno, unosząc na sekundę i wtulając twarz w jej pachnące włosy.

– Jesteś… – wyszeptała, nie wypuszczając mnie z objęć. – Tak bardzo tęskniłam!

Pocałowałem ją. Zapomniałem o niepewności, o spojrzeniach mijających nas ludzi i o wątpliwościach, które dręczyły mnie przez całą drogę z Różanki. Przez tę jedną krótką chwilę istnieliśmy tylko my.

– Powiedziałaś: „przyjedź”, więc jestem – wyszczerzyłem się. – Ze mną jak z dzieckiem, Olu: mówisz i masz.

Zaśmiała się i wyplątała z moich ramion.

– Ach tak? – zapytała z błyskiem w oku. – Zapamiętam. – Złapała mnie za rękę i pociągnęła w stronę schodów ruchomych. – Chodź, muszę ci tyle pokazać!

Ruszyliśmy w sam środek wielkiego miasta. Prowincja została daleko za mną.

– Mieszkam niedaleko, dosłownie trzy przystanki stąd, więc najpierw pojedziemy do mnie, żebyś mógł zostawić rzeczy. A później się zobaczy, na co będziemy mieli ochotę – mówiła, a ja uważnie skanowałem okolicę z okna tramwaju, próbując zapamiętać jak najwięcej.

Nie znałem Warszawy. Byłem tu zaledwie kilka razy. Poza Różanką mieszkałem dłużej tylko w Lublinie – prawie przez trzy lata, dopóki choroba ojca nie ściągnęła mnie z powrotem na wieś, burząc moje plany na pracę w nowoczesnej firmie, podróże i choćby odrobinę światowego życia. Tak naprawdę byłem prostym chłopakiem, bez wielkiego obycia i znajomości świata. A Ola? Ola to była zupełnie inna liga…

– Paweł? – Z zadumy wyrwał mnie głos Oli i jej dłoń potrząsająca moim ramieniem. – Hej, o czym tak intensywnie myślisz?

– Zamyśliłem się, przepraszam. Cieszę się, że jestem z tobą, Oleńko. – Położyłem dłoń na jej policzku i pogładziłem kciukiem skórę. – Wyglądasz olśniewająco… Zdaje się, że nie powiedziałem tego wcześniej. Co mówiłaś?

– Że mama trochę przesadziła z tym mieszkaniem dla mnie, jak to ona. Tata próbował ją przekonać do zakupu czegoś bardziej tradycyjnego, ale w końcu machnął ręką. Dlatego mieszkam tutaj. – Wskazała na wysoki, elegancki budynek przy Niemcewicza 17.

Zadarłem głowę, patrząc na elewację: stal, kamień i potężne przeszklenia sięgające samego nieba.

– W sumie dobrze, że wybrałem pociąg. Nie byłoby gdzie konia uwiązać – rzuciłem z udawaną powagą.

– Bardzo dowcipne, panie Janicki. – Ola parsknęła śmiechem i otworzyła drzwi. – Kocham cię, wiesz?

W reprezentacyjnym holu portier w garniturze skinął nam głową, a cichobieżna winda szybko przemknęła na szóste piętro. Ola ruszyła przodem, stukając obcasami po kamiennych płytach. W swoim wełnianym płaszczu i swobodnie zarzuconym szalu wyglądała tu bardzo na miejscu, a ja niepewnie podążyłem za nią. Nie dało się ukryć, że czułem się jak ktoś z zupełnie obcej bajki.

– Teraz pokażę ci swoje królestwo – powiedziała, majstrując przy zamku.

Pocałowałem ją krótko, nim przekroczyliśmy próg.

Mieszkanie, choć wypchane podręcznikami i do nauki, tonęło w popołudniowym słońcu. Podszedłem do szklanej ściany wychodzącej na panoramę Warszawy. Wysokie wieżowce w oddali odbijały promienie słońca, a w dole szumiał nieustanny ruch uliczny.

Ola stanęła obok mnie.

– I jak? – zapytała cicho, przytulając się do mojego ramienia. – Czysty obłęd, co?

Milczałem przez chwilę. Objąłem ją ramieniem i przyciągnąłem mocniej do siebie. Spojrzałem na jej biurko zasypane notatkami i stojący pomiędzy nimi mały wazonik z suszonymi polnymi kwiatami, a wreszcie na nią.

– Mhm – przytaknąłem. – A wiesz, co w tym całym obłędzie podoba mi się najbardziej?

– Co takiego?

– Ty – powiedziałem cicho. – A to znaczy, że gdziekolwiek będziesz, zawsze będę czuł się jak w domu.

Ola zamknęła oczy i oplotła ramionami moją szyję. Szum stołecznej ulicy za oknem nagle zupełnie ucichł. Jej dłoń przesunęła się po moim karku, delikatnie wplotła palce w moje włosy. Pocałunek, początkowo miękki i wyważony, szybko stracił swoją ostrożność. Tęsknota zbierana przez te wszystkie miesiące wybuchła między nami z siłą, której żadne z nas nie potrafiło ani nie chciało opanować.

Czułem pod dłońmi miękkość jej swetra i ciepło ciała. Moje dłonie powędrowały w dół, do jej talii, a Ola westchnęła cicho w moje usta, przyciągając mnie do siebie tak blisko, że nie było już miejsca na żaden dystans – ani geograficzny, ani ten, który próbował zasiać we mnie strach.

Przesunąłem usta na jej szyję, gdzie wyczułem szybkie, rytmiczne pulsowanie jej tętna.

– Ola… – wyszeptałem z trudem, zatrzymując się na moment. Spojrzałem jej w oczy, a w sercu znów ukłuła mnie ta cicha wątpliwość. Złapałem jej dłonie, gładząc kciukami drżące kostki. – Jesteś pewna? Naprawdę tego chcesz? Tu i właśnie ze mną?

Uśmiechnęła się łagodnie. Nie było w tym uśmiechu ani odrobiny niezdecydowania.

– Nigdy niczego nie byłam równie pewna, Paweł. Chcę tylko ciebie. A ty?

– Kocham cię, Oleńko. Jesteś spełnieniem snów i wszystkich pragnień, na które nie zasługuje taki prosty chłopak z Różanki jak ja – wyszeptałem.

Jej dłonie wsunęły się pod moją koszulkę, dotykając nagiej skóry. Poczułem dreszcz przeszywający cały kręgosłup.

– W Różance mechanik z wiejskiego warsztatu naprawił nie tylko silniki, ale i moje rozsypane serce – wyszeptała, patrząc mi prosto w oczy z obezwładniającą czułością. – A teraz przyszedł czas, żeby ten chłopak odnalazł się w Warszawie. I uwierz mi, dopilnuję, żebyś przekonał się do tego miasta… Co ty na to, żeby zacząć od tego pokoju? – Uśmiechnęła się figlarnie.

Jej zdecydowanie i bijący od niej żar rozbiły ostatnie pancerze niepewności, które w sobie nosiłem.

Opadliśmy na łóżko, a świat zewnętrzny przestał istnieć. Nie było już szklanych elewacji, pędzącego tłumu ani przeszłości naszych rodzin. Był tylko dotyk jej skóry, zapach włosów i żar, który spalał wszelkie granice. Każdy ruch był wyznaniem, na które tak długo czekaliśmy, a drżenie jej ciała – potwierdzeniem, że mimo różnic pasujemy do siebie idealnie.

Chciałem wierzyć, że nasza pierwsza bliskość stała się dowodem na to, że nie ma takich światów, których nie dałoby się połączyć, gdy drogę pomiędzy nimi buduje szczere uczucie. Jednak nie mogłem pozbyć się myśli, że prawdziwy sprawdzian dla naszej miłości dopiero się rozpocznie.